Corona Column 8

Trots

Mag ik even trots zijn? Een beetje trots op mijzelf maar bovenal op ‘mijn’ eerste gezin. Het gezin waar ik mijn opleidingstraject mee startte. Waarmee ik heb gezocht naar antwoorden bij hen en bij mezelf. Het gezin dat ik heb zien worstelen en heb zien groeien. En dat ik nu met een heel positief gevoel mag afsluiten.

Ik weet het nog goed. Die eerste intake MDFT. Ouders met hun 17-jarige zoon en voor het gesprek zat hij tussen hen in. Ze wisten het niet meer, voelden zich compleet machteloos en niet gehoord. Al die jaren zonder passende hulp hadden hen uiteindelijk steeds verder verwijderd van elkaar. En de zorgen waren groot. Dit was voor hen de laatste kans.

Geen toekomstperspectief, geen opleiding, drugsgebruik en veel gepieker. Deze jongen zat flink in de knoop. Daarnaast waren zijn ouders ook in de knel komen te zitten; met zichzelf, met hem en met elkaar. Het voelde als een kluwen wol die ik in de eerste fase mocht gaan ontwarren. Kijken waar de knopen zaten, waar de schade was aangebracht.

In de tweede fase ging het om ‘enactment’. Het echt ervaren met elkaar hoe het ook anders kan. Wat zat ik in mijn hoofd en wat worstelde ik met mijn eigen vragen. We groeiden hier uiteindelijk met elkaar in. Dat ging met vallen en opstaan. Maar ik herinner me nog goed een gesprek tussen moeder en zoon dat ik na een moment van crisis mocht afsluiten met een knuffel tussen hen. Hoe bijzonder was dat.

Ik leerde op mezelf te vertrouwen en ik zag dat zij dat ook steeds meer gingen doen. Vertrouwen was een thema dat steeds weer terug kwam in dit gezin. Het vertrouwen van ouders dat voor deze jongen toch belangrijker bleek te zijn dan hij in eerste instantie dacht. Maar ook het vertrouwen van ouders in zichzelf en elkaar dat weer moest groeien en het vertrouwen om deze jongen uiteindelijk meer los te kunnen gaan laten, in de wetenschap dat het goed is voor iedereen.

Mijn eerste ‘live’ deed ik met deze mensen. Mijn eerste weekly’s schreef ik voor hen. Ik maakte mijn eerste opnamen met hen. Mijn eerste verslagen. En inmiddels ook mijn eerste eindverslag.

Ik ben trots op hoe zij dit met elkaar geflikt hebben. Hoe ze ondanks alle eerdere tegenslagen, zich toch nog hebben opengesteld voor mij en ingezet met elkaar. Dat is niet makkelijk geweest. Daar ben ik me bewust van. Het doet me nog meer beseffen dat MDFT het verschil maakt. De manier waarop je als therapeut invoegt, met een gezin samenwerkt, maar hen bovenal laat voelen hoe het is om zich weer open te stellen naar elkaar.

Als ik deze jongen hoor zeggen dat hij op dit moment gelukkig is en zijn ouders hoor zeggen dat zij dit oprecht geloven, voelt het echt als tijd om los te laten. Ik zie alle gezinsleden weer in hun kracht staan. Hobbels op de weg zullen er zeker nog wel eens gaan komen, maar ik heb er vertrouwen in dat zij dit weten aan te gaan met elkaar.

Voor mij zoveel eerste keren. Een gezin om niet snel te vergeten. Voor hen hopelijk nu echt de laatste keer.

 

Ruth de Vries

MDFT-therapeut

Enver