Corona Column 7

“Sturen” op afstand…

Als organisatie adviseur krijg ik bij veel organisaties een ‘kijkje in de keuken’. De uitdaging in deze rol is het omgaan met dynamische – en complexe vraagstukken binnen deze organisaties.

In deze Corona-tijd ben ik er de afgelopen weken achter gekomen, dat in deze dynamische tijden zowel zakelijk als privé je eigen vaardigheden en competenties worden uitgedaagd.

Een paar maanden geleden ben ik gestart als kwartiermaker voor een programma binnen de zorg. Net op het moment dat we de eerste acties van het programma wilden implementeren werden de coronamaatregelen van kracht. Dat was schrikken want wat betekende dit voor de implementatie van het programma en op welke wijze moesten we nu verder. De flexibiliteit van het hele team werd op de proef gesteld. Uiteindelijk is een deel van het programma stil gelegd en zijn de doelstellingen bijgesteld.

Naarmate de weken van thuiswerken vorderden merkte ik wel dat het “digitaal” samenwerken in een team toch iets anders is dan als je elkaar wekelijks (en soms dagelijks) ziet. Juist die live contactmomenten zijn prettig en helpen bij het afstemmen met elkaar en het door ontwikkelen. Het elkaar begrijpen en aanvoelen blijft een kunst als je alleen maar via (video) bellen met elkaar contact hebt. Die manier van werken went, maar persoonlijk mis ik de fysieke overleggen met elkaar.

Uiteraard veranderde in mijn privé situatie ook veel.  Thuis les geven aan onze zoon bleek ook een uitdaging. Van de verhalen dat hij in de klas braaf zijn werkjes uitvoert bleef thuis niet veel van over. Corona brengt ook nog meer respect en bewondering voor alle leerkrachten. De aandacht en het geduld wat lesgeven met zich meebrengt is een uitdaging op zich. Laat geduld nu niet mijn sterkste competentie zijn, dus het gaf soms wat lastige situaties. Ik vond het leuk om het tijdelijk te doen, maar ik ben wel blij dat hij weer gedeeltelijk naar school kan.

Naast onze zoon dragen wij ook zorg voor een jongere in de jeugdzorg die een aantal jaren bij ons heeft gewoond. Ondertussen ligt het burgervoogdijschap over hem bij ons. Hij verblijft  in een open jeugdzorginstelling, die we in deze Corona tijd niet kunnen bezoeken. Deze letterlijke- en figuurlijke afstand is moeilijk.  Op bezoek gaan bij hem en elkaar recht in de ogen aankijken is belangrijk om elkaar te vertrouwen, op elkaar te bouwen en om er snel achter te komen hoe zaken daadwerkelijk in elkaar steken. Hij verkeert in een moeilijke fase van zijn leven, het zoeken naar zijn eigen identiteit is een hoorbare worsteling als we hem telefonisch spreken. Je wil hem helpen, maar je weet vaak al niet hoe en nu in deze tijd is dat helemaal beperkt. Maar de Corona tijd heeft in dit geval ook voordelen waar wij zelfs best een beetje blij mee waren. Door de roerige tijd waar hij in zit waren de verleidingen in de wereld te groot geworden en kwam hij steeds opnieuw in de problemen.

Toen hij weer was weggelopen, dat was aan het begin van de Corona-tijd,  kon hij niet meer terug naar de instelling waar hij verbleef. We vonden diezelfde dag een crisisplek waar hij tot die tijd kan verblijven.

Maar ja wat als de verleidingen ook daar weer te groot zouden worden? Daar hebben de coronamaatregelen (waar hij zelf uiteraard minder blij mee was) wel goed bij geholpen. De jongeren hadden ‘huisarrest’ in Coronatijd. Net even de rust en regelmaat die hij nodig had. Er is nu uitzicht op een hele fijne en beschermde woonplek: alleen pas per 1 juli.

Uiteraard is dat geen garantie voor de toekomst maar hij kan een mooie start maken op 1 juli en wij hopen dat deze plek hem de zorg en aandacht biedt die hij nodig heeft en dat er geen Corona meer nodig is om verleidingen te weerstaan.

Terugdenkend aan de worsteling die onze pleegzoon doormaakt  werd ik tijdens de dodenherdenking geraakt door een passage in de speech van Arnold Grunberg. Het citaat luidt: “en wie zijn verleden niet kent, is niet zozeer gedoemd het te herhalen, als wel is hij gedoemd niet te weten wie hij is. Niets doet mensen zozeer naar een onwrikbare identiteit verlangen als het knagende vermoeden dat ze geen idee hebben wie ze zijn”

Op vele vlakken word je in deze tijden uit je comfort zone getrokken. Voor de een vergt dat nu veel energie en aanpassingsvermogen en voor de ander is dit al zijn hele leven gaande…..

Voor iedereen geldt dat aanpassing en flexibiliteit ook de nieuwe samenleving is en daar heb ik de afgelopen periode net als velen de nodige ervaring mee opgedaan.

 

Martijn Schouten

Organisatie adviseur