Corona Column 6

“Every little thing you do is magic”

Na 3 maanden vrijwillige quarantaine stap ik om 06:45 uur in mijn auto op weg naar mijn eerste werkdag als trainer bij Stichting Jeugdinterventies. Naast dat ik onwijs veel zin heb in deze nieuwe uitdaging, merk ik bij mezelf wat lichte spanning.  Naarmate de kilometers verstrijken betrap ik mezelf op een aantal beperkende gedachtes en oordelen. Wat zullen de nieuwe collega’s eigenlijk van me vinden? Voldoe ik wel aan de verwachting en het plaatje van de nieuwe werkgever? Zal ik straks een goede trainer zijn? Ik kom te werken naast zulke ervaren trainers, heb ik wel genoeg te bieden? Waarom hebben ze me eigenlijk aangenomen?

Tijdens het rijden voel ik dat ik zelfs klamme handen heb gekregen en dat gevoel van twijfel herken ik sterk en met mijn gedachte ben ik weer even in het moment toen ik 10 jaar geleden voor de eerste keer als MDFT therapeut de therapie ruimte instapte met een nieuw gezin. Geen idee wat ik aan het doen was. Gedachten als wat heeft dit gezin nu aan mij als therapeut in opleiding? Ze zouden veel beter af zijn bij een ervaren collega. Kan ik dit überhaupt wel als twintiger? Verdiend dit gezin niet veel beter dan wat ik ze kan bieden?

Voor mijn neus gebeurt bijna een ongeluk en ik kan nog net op tijd uitwijken. Door het harde remmen ben ik meteen in het hier en nu in plaats van bij de niet helpende gedachtes en oordelen van heden en verleden. We doen het zo makkelijk en het kost ons zoveel meer energie dan het ons oplevert. Over alle dingen waar ik me druk over maak tijdens mijn rit over de snelweg, merk ik dat ik er toch geen controle over heb, dus wat zou ik me druk maken? Het enige waar ik invloed op heb is wat er nu gebeurt. Niet op wat er gisteren was en wat er morgen gaat komen. Zo is het ook in je MDFT sessies of supervisies. Je kunt alleen op dat moment de beste versie van jezelf geven, met al je kennis en kunde die je op dat moment hebt. En niet te veel oordelen over wat je gisteren als therapeut anders had moeten doen. Enkel daar met een beetje mildheid en compassie voor jezelf naar kijken en leren voor een volgende keer.

Ik realiseer me dat de rit die ik maak een weg is naar een mooie nieuwe stap. Weg van het vertrouwde, op weg naar iets nieuws waar ik alleen maar de beste versie van mezelf kan meenemen, de rest mag ik gaan ontwikkelen. En dat het eigenlijk een enorme bevoorrechte positie is, waar mensen in deze crisistijd hun baan onzeker zijn, of zelfs zijn kwijtgeraakt. Een nieuwe baan in coronatijd is dus voor mij echt een cadeautje. Die positieve gedachten maken dat ik ontspan, lekkerder achter dat stuur ga zitten en de klamme handen verdwijnen.
Voor mijn verplichte quarantaine was ik mijn bureau aan het opruimen en kwam ik nog weeklys tegen van 10 jaar terug van mijn eerste MDFT casus en een examenband. Ik kon de verleiding niet weerstaan toch even te kijken. Ook toen betrapte ik me op die zelfde gedachte: Wat was ik aan het stuntelen. Maar nu weet ik zeker dat dat gezin dat niet zo heeft ervaren, want wat waren ze blij dat ze opnieuw met elkaar konden verbinden. Wat zijn we dan toch vaak onnodig kritisch op wat we doen.

Uit de speakers van mijn auto knalt de zin van het nummer: Every little thing she does is magic. Wat is dat toch zo ontzettend waar: alle dingen die je doet, zolang je ze oprecht en met hart en ziel doet zijn ze van zo ontzettend veel waarde voor de ander. Of dat nou in je eerste casus is of in je vijftigste, het maakt niet uit.
Er verschijnt een glimlach op mijn mond. Ik vervolg mijn weg met een open mind, hoopvol en uitkijkend naar wie en wat ik zo meteen mag gaan ontmoeten op mijn nieuwe werkplek. Ik heb er zin in!

Welke verhalen vertel jij jezelf vaak die je beperken in plaats van energie geven?

 

Tom Elsakkers

Trainer

SJI